Ga naar hoofdinhoud

Op jacht naar 300.000 bliksemontladingen

De kans is klein dat je het gemist hebt: afgelopen zaterdag heeft het flink geonweerd. Volgens het KNMI was er zelfs sprake van meer dan 300.000 bliksemontladingen. Ook de chasers van Bliksemdetectie.nl waren weer op pad. In dit artikel nemen we je mee vanuit mijn perspectief tijdens de chase met Marcel en Rick. Let’s go! […]

Christian Versloot

Christian Versloot

Stormchaser

6 min leestijd
Op jacht naar 300.000 bliksemontladingen

De kans is klein dat je het gemist hebt: afgelopen zaterdag heeft het flink geonweerd. Volgens het KNMI was er zelfs sprake van meer dan 300.000 bliksemontladingen. Ook de chasers van Bliksemdetectie.nl waren weer op pad. In dit artikel nemen we je mee vanuit mijn perspectief tijdens de chase met Marcel en Rick. Let’s go!

De dag begint in mijn woonplaats tussen Arnhem en Nijmegen. Ik moet die dag naar Apeldoorn, omdat ik een barbecue heb van de lokale omroep waar ik al enige jaren in het weekend vrijwillig het weerbericht doe. Ik moet eerlijk bekennen: ik zit β€˜s ochtends al een beetje op hete kolen. De weermodellen zijn heel erg wisselend, maar het zal toch niet zo zijn dat er zwaar onweer ontstaat terwijl ik nog niet op pad kan?

Gelukkig blijkt dat inderdaad niet het geval. Zo tegen kwart voor acht heb ik contact met Rick. Hij staat op dat moment samen met Marcel te wachten langs de A15 bij Opheusden. Dat is een slimme zet, want als het onweer ontstaat ten zuiden van waar ze staan, dan kunnen ze via de A15 en de A50 verder afzakken. Maar mocht het ten westen beginnen, dan kunnen ze gauw rechtsomkeert maken en de chase inzetten.

Ik heb op dat moment nog zo’n 50 minuten rijden voor de boeg. Nadat ik voor de zekerheid bijgetankt heb, ga ik die kant op. Onderweg, terwijl ik op de A50 rijd ter hoogte van Arnhem, zie ik in het westen cumulustorens ontstaan. Interessant! Maar goed, nog een minuut of 15 tot ik de radarbeelden beter kan bekijken.

Eenmaal aangekomen op de parkeerplaats is de conclusie eigenlijk al gauw getrokken: er is een felle cel tot ontwikkeling gekomen in de buurt van de Biesbosch. Aangezien hij razendsnel groeit wordt dat meteen ons chasedoel. We kunnen die cel op dat moment overigens nog niet zien, want er staat een aantal bomen in de weg. Toch besluiten we om koers te zetten naar het westen. Binnen een minuut of twee, drie na aankomst zijn we alweer vertrokken.

Eenmaal op de snelweg doemt er voor ons een enorm aambeeld op. In no time is de bui doorgegroeid van niks naar het equilibrium level (de maximale hoogte van een bui gegeven de staat van de atmosfeer), het is echt een enorme ploffer. Dolenthousiast zetten we koers naar Gorinchem, al besluiten we al eerder de snelweg af te gaan omdat de A27 is afgesloten en we nog wel noordwaarts willen kunnen. Uiteindelijk belanden we ten zuiden van Leerdam in het veld. Daar zien we, nadat we de livestream hebben gestart, dat de bui continu met cg-ontladingen strooit, al blijkt na overleg dat we eigenlijk niet optimaal staan. Sterker nog: als we niet dan al vertrekken, lukt het qua wegennetwerk misschien niet meer om ervoor te komen. We pakken dus onze biezen en gaan opnieuw rijden.

Een minuut of twintig later arriveren we op onze nieuwe positie tussen Lexmond en Vianen. Op basis van de radarbeelden lijkt het erop dat de buien daar precies langs zullen trekken. Eenmaal de camera neergezet en opnieuw een livestream gestart blijkt het een enorm bliksemintensief geheel te zijn. Op een van de eerste beelden, waarbij mijn sluiter voor 30 seconden openstond, vielen er 4 ontladingen in beeld. Bizar!

Op zo’n moment verlies je alle gevoel voor tijd. Ik weet eigenlijk niet eens precies hoe lang we er hebben gestaan; misschien wel meer dan een uur. Het bleef maar doorgaan – en op een bepaald moment zagen we op een van de cellen duidelijk kenmerken die wijzen op een supercel. Met een roterende buienbasis en een tail cloud was het een flink dynamisch verhaal. Later hoorden we dat de buien in dat traject hagelstenen ter grootte van golfballen hebben laten vallen, dus we waren blij aan de zijflank te staan!

Toen deze buien eenmaal wegtrokken verschoof onze focus. Het was immers al gauw duidelijk dat we niet meer voor de buien uit zouden kunnen komen, en ook was er boven Frankrijk een nieuw onweerscomplex ontstaan. Dit onweer had kenmerken van een MCS. Bovendien zagen we op de radar boogvorming, wat wijst op een snelle uitstroom van koude lucht uit de bui en dus op potentieel zware windstoten. We besloten dus om koers te verleggen. We zijn eerst samen met Marcel naar zijn woonplaats gereden, waarna ik daar ook mijn auto heb geparkeerd en bij Rick ben ingestapt. De bestemming: Maastricht en omstreken. Vaak zie je namelijk dat dergelijke onweersystemen aan de oostflank het actiefst blijven.

Eenmaal daar in de buurt bleek dat het systeem een enorme voorwaartse ontwikkeling vertoonde. Dat is niet gek en komt door de koele uitstromende lucht, maar vervelend was het wel. Het betekende namelijk dat alles wel heel krap zou worden; dat wil zeggen of we er nog voor konden komen en onze camera’s konden opstellen. Toch zetten we koers BelgiΓ« in, in de richting van Geel. Op de snelweg zagen we snel een grote stroboscoop op ons afkomen, zo hoog was de bliksemactiviteit. Ook zagen we kenmerken van een shelf cloud-achtige structuur, die ook wijst op een sterke outflow.

Geel hebben we niet gered. Ter hoogte van Genk zijn we de snelweg afgegaan om noordwaarts te gaan, om hopelijk nog op tijd terug bij de A2 te komen. Onderweg werden we al gauw ingehaald door de wind. Zo bleek een partytent zich al tegen een hekwerk aan te hebben geworpen, waarop Rick droogjes meldde dat hij niet zeker wist of de tent zijn reis daar ook al was begonnen of een stuk door de wind was meegesleept. Uiteindelijk hebben we het maar opgegeven om ervoor te komen; het systeem trok te snel. Achteraf denk je: hadden we maar richting Eindhoven gegaan en daar gewacht, maar ja, achteraf is het mooi wonen. Wel hebben we daar nog kunnen van een mooie bliksemshow, een enorme hoeveelheid regen en ook veel wind. De keuze om niet verder te gaan was voor ons gevoel dan ook uiteindelijk de juiste.

Toen het zwaarste deel eenmaal was overgetrokken zijn we weer richting mijn auto gereden waarna we ieder onze eigen weg zijn gegaan. Onderweg bleek hoe zwaar de windstoten zijn geweest. Op verschillende plekken lagen de wegen – en zelfs de snelwegen – bezaaid met (soms grote) takken en andere voorwerpen. Dat toont maar weer de kracht van het onweer!

Nu het iets minder warm is, is ook de kans op dit soort heftig onweer weer afgenomen. Maar toch: de zomer is pas net begonnen, dus wie weet wat er nog op het programma staat…! We nemen je dan graag weer mee op pad, zowel via onze livestreams op Facebook als onze verslagen op de site. Tot gauw!

Onderstaande foto’s zijn gemaakt door Rick en Marcel:

Deel
Christian Versloot

Christian Versloot

Stormchaser

Christian is sinds 2004 met het weer bezig. Hij is in het bijzonder gefascineerd door onweer en rijdt in de zomermaanden met het team van Bliksemdetectie stad en land af om de mooiste buien te onderscheppen.

Laat een reactie achter

Nog geen reacties

Wees de eerste die reageert op dit artikel. Deel je vraag, ervaring of waarneming met andere onweerliefhebbers.

Plaats een reactie

We gebruiken je e-mailadres alleen om je reactie te verifiΓ«ren.

Terug naar boven