Dag 1: Donderdag
Het is donderdag en al de hele dag broeierig in heel Nederland. Zoals wel vaker gaan hoge temperaturen in de Benelux gepaard met het nodige onweer. Hoewel ik, Maurice, het liefst al eerder op de dag had willen vertrekken zat ik nog met een aantal afspraken in de middag. Daarnaast was de situatie nog niet helemaal zeker. In de ochtend heb ik dan al voor de zekerheid gezorgd dat ik alles klaar heb liggen om er op uit te gaan voor als het nog zin zou hebben. Direct na de laatste afspraak stap ik rond half 6 in de auto om te vertrekken naar het zuiden. Auto getankt en op weg naar het midden van Nederland om Rick en Bert op te halen.
Rond de avondspits rijden brengt de nodige vertragingen met zich mee, maar uiteindelijk arriveer ik rond 19.30 uur op de carpoolplaats langs de A2 bij Everdingen. Snel laden we tassen en statieven vanuit de auto van Rick in die van mij. Daarna zetten we koers naar België, waar de buien vanuit Frankrijk naartoe gaan trekken.
Helaas blijven sommige wegen in België hun slechte reputatie waarmaken en zo stuiteren wij het land door, op weg naar een plek in het zuiden van België. Rick navigeert terwijl ik de grootste gaten probeer te ontwijken en zo komen wij rond 21.45 uur aan net buiten Tarcienne, wat ten zuiden van Charleroi ligt. Plek met mooi wijd uitzicht richting de bui die eraan zit te komen.
We parkeren de auto in een mooie inham langs de weg en stellen onze camera’s op. Met de ondergaande zon op de achtergrond zien we de bui onze kant op komen. De bui flitst behoorlijk, maar het zijn vooral ic (Intra Cloud)-ontladingen. Waardoor we wel de wolk verlicht zien, maar nog geen bliksemschichten.
We hoeven gelukkig niet lang te wachten tot we de eerste ontladingen op foto weten vast te leggen. Veelal cc-ontladingen, cloud-cloud, dus van wolk naar wolk. Maar gelukkig schiet er ook zo nu en dan een mooie ontlading naar de grond. Opgelucht dat we niet voor niets naar België zijn gereden blijven we nog even staan genieten tot de regen echt wel dichtbij komt.
Terwijl de eerste druppel op ons vallen pakken wij snel in en rijden richting het noordoosten om te kijken of we nog weer voor deze bui uit kunnen komen. We zetten de auto op een doodlopend landweggetje en zien dat de bui inmiddels een mooie arcus heeft gevormd waar we nu goed zicht op hebben. Helaas zitten de ontladingen in een ander deel van de bui, waardoor we de combinatie niet op foto krijgen. Erg lang om te kijken krijgen we niet, de regen haalt ons alweer in.
Omdat het een vrij heuvelachtig terrein is moeten we even zoeken voor we weer een nieuwe plek hebben gevonden om de bui nogmaals te onderscheppen. Snel lopen we in het donker het hoge gras door naar de plek waar we willen staan, niet wetende dat het brandnetels bleken te zijn. Tsja, risico van het vak 😉
Gelukkig is de bui nog steeds wel wat actief en trek deze recht op ons af. Voor de laatste keer deze avond proberen we de ontladingen van deze bui te vangen. Naarmate de bui dichterbij komt zien we het onweer steeds beter, bijkomend nadeel is wel de regen die aan de voorkant zit. Vervolgens begint het spelletje: hoe-kan-ik-zo-vaak-mogelijk-mijn-lens-schoonmaken-zonder-een-flits-te-missen! Waarbij we het lang volhielden, maar op een geven moment moeten wij ons toch overgeven, want door de outflow van de bui regent het bijna horizontaal tegen de camera’s aan. Snel terug naar de auto, alles in de kofferbak om te beginnen aan de terugreis. De terugreis die net iets langer ging duren dan gepland.
Nadat we net de snelweg op zijn gedraaid geeft mijn auto aan dat ik een lekke band zou hebben. We nemen de eerste afrit en helaas had de auto gelijk. Een schroef, die kennelijk op de weg lag, had besloten om voortaan te wonen in mijn linker achterband. En zo sta je dan om half 2 ’s nachts in de stromende regen een band te verwisselen. Gelukkig bleek er bij mijn auto een volledige reserveband te zitten in plaats van een thuisbrengertje waar je maar 80 km/u mee mag rijden. Zo konden we toch vrij vlot alweer onze weg naar het noorden vervolgen.
Nadat ik Rick en Bert weer op de carpoolplaats heb afgezet en ik mezelf had teruggereden naar Friesland kon ik uiteindelijk rond een uur of half 5 mijn bed in. Maar echt uitslapen was er niet bij, bleek de volgende ochtend…
Dag 2: Vrijdag
Het is vrijdagochtend iets na 9 uur als de zon al flink loopt te branden op het raam van mijn slaapkamer. Ik pak mijn telefoon en zie dat Rick en Angelique al wakker zijn. Deze datum hadden we al een paar dagen in onze agenda vrijgehouden. Waarheen was nog onduidelijk, maar ook dat was inmiddels duidelijk geworden: het noorden van Frankrijk had goede kansen op een supercel. Na een bakje koffie en nog snel wat dingen bijladen stap ik rond 10.30 uur in de auto. Via het tankstation voor wat brandstof voor zowel mij als de auto rijd ik eerst naar Meppel om Angelique op te pikken.
Dan rijden Angelique en ik door om Rick op te pikken. We hebben afgesproken bij P+R Utrecht, waar Rick zijn auto overdekt neer kon zetten. Dit omdat er een kans is dat er ook hagel over dat deel van Nederland trekt. Aangekomen in Utrecht gooien we snel weer de spullen over om vervolgens koers te zetten naar het noorden van Frankrijk.
Hier en daar hebben we onderweg nog wel wat files, waardoor we zo rond 17.45 uur aankomen net buiten het dorpje Berneville, iets ten zuidwesten van Arras in Frankrijk. Waar we eigenlijk al snel moeten opstellen omdat de supercel eraan zit te komen! We zien er een mooie structuur op zitten en vooral ook heel veel ontladingen. Veelal net als donderdag ic-ontladingen, maar zo nu en dan schieten er flinke cg’s uit! En natuurlijk met bijbehorende heerlijke dreunen.
Naar mate de bui dichterbij komt gaan we kijken wat onze opties zijn om er weer voor te kunnen komen. Net voor de regen stappen we snel weer in de auto om noordoost te rijden. De eerste plek blijkt net niet ver genoeg weg te zijn, want toen we uitstapten begon het alweer te regenen. Na een paar snelle foto’s snel de auto weer in om toch iets verder door te rijden.
Op de tweede plek hebben we gelukkig iets meer tijd. We stellen op, maar afgezien van de prachtige structuur weten we niks moois vast te leggen. De derde locatie gaat eigenlijk precies hetzelfde, opstellen terwijl we in de verte de regen al bijna horen. Gelukkig hier nog wel een paar mooie ontladingen die uit de bui kwamen! Maar het feest was van korte duur, we zitten nog geen 10 seconden in de auto en het water komt met bakken uit de hemel.
Ons plan is om een stuk verder door te rijden, om op die manier iets meer tijd te hebben op de volgende locatie. Mede omdat Antwerpen op de route ligt en dat altijd wat vertraging oplevert. Maar niet alleen Antwerpen, maar ook diverse afsluitingen van snelwegen gooien roet in het eten. Dit in combinatie met een versnellende bui zorgt ervoor dat we echt nog maar NET voor de bui een plek hebben kunnen vinden in Nederland.
Maar wat een plek is het! Een graanveld met op de achtergrond de oranje gloed van de ondergaande zon en van links een prachtige arcus op de bui! Met alle vingers gekruist hopen wij op een paar hele vette flitsen om op foto te krijgen. En ons geduld wordt beloond, een aantal cg’s en cc’s knallen uit de bui!
Omdat de bui opnieuw een flinke outflow heeft en de regendruppels op een of andere manier super goed zijn in het landen in je ogen besluiten we toch maar in te pakken. Dit keer niet om er snel voor te komen, maar om de bui over ons heen te laten trekken. Aangezien we wat aan de rand zitten komt gelukkig niet de kern van deze bui over.
Als de ergste regen voorbij is rijden we richting het oosten. De bui is inmiddels een gigantisch complex geworden en groeit aan de oostkant aan. We proberen om de kern heen te rijden en dan een oostelijke arm van de bui op te vangen in de buurt van Apeldoorn. Met de legendarische woorden van Rick:” Ik denk dat we net buiten de bui blijven”, rijden we vol door de hagelkern heen. Rick die overigens verder feilloos navigeerde, we hebben slechts een afrit gemist. Maar dat was vooral mijn fout haha.
Na de hagel en regen zijn we inmiddels weer in het drogere gedeelte. We besluiten door te rijden naar Deventer. Na even getwijfeld te hebben of we wel moeten opstellen vanwege de regen wordt het droog en lopen we een stukje verder, waar we uitzicht hebben over de skyline van Deventer.
Hier hebben we eindelijk rust en kunnen we genieten van de ontladingen die voor ons langs trekken. Uiteraard met de camera’s keurig opgesteld die lekker hun werk doen. Prachtig uitzicht over de IJssel met daarnaast de Lebuïnuskerk en de Wilhelminabrug die beide mooi zijn verlicht. Het enige wat nu nog mist is een paar mooie cg’s en cc’s vlak bij de kerk. En ook daar hoeven we niet lang op te wachten!
Een geweldige afsluiter van een fantastische chasedag door Frankrijk, Nederland en België. We sluiten de dag af met wat eten bij de grote gele M, omdat er nou eenmaal weinig nog open is om 01.00 uur en omdat het ook een beetje traditie is geworden.
Met onze magen gevuld kunnen we beginnen aan de tocht naar huis. Rick zet ik af in Utrecht, Angelique in Meppel en mezelf in Drachten. Voor de tweede nacht op rij duik ik om 4.30 uur mijn bed in. Goed voor de nachtrust is het chasen niet, maar het is het allemaal dubbel en dwars waard!